«یواش» خاستگاهی ترکی دارد و شاید از بن ترکی «*یَبایْ» به معنای «فرو نشاندن، آرام کردن، سبک کردن» گرفته شده باشد. این کلمه در پارسی چنین ترکیباتی را به دست داده است: «یواش»، «یواشکی»، «یواش یواش»
در سایر زبانهای ایرانی این واژه را به این صورتها میبینیم: «یِواش» ترکی و خلج، եավաշ (یاواش) و յավաշ (ایاواش) ارمنی، avash آلبانیایی، джууаш (جواش) قراچای-بلخاری، жуас (جواس) قزاقی، ювас (یوواس) نوقای، йыуаш (ییواش) باشکیری، «یوواش» ترکمنی،
این واژه در زبان رومانیایی هم به صورت iavaș وامگیری شده است.
«یواش» در شعر و ادب پارسی رایج نبوده و تنها کاربردش را در شعر مولانای بلخی میبینیم:
« تا کدامین سوی باشد آن یواش اللهالله رو تو هم زان سوی باش »