«چُچو» واژهایست که از زبان کودکان گرفته شده و «پستان» معنی میدهد. این واژه عوامانه است و در شعر و ادب پارسی نیامده، اما در زبانهای شاخهی آریایی رواجی بسیار داشته است. همتای آن در شاخهی زبانهای اروپایی شاید titt انگلیسی کهن و tits انگلیسی نو به همین معنا باشد. هرچند اغلب مراجع این واژگان اخیر را از ریشهی پیشاهندواروپایی «*dheh» (مکیدن) مشتق دانستهاند.
این شکلها از آن را میشناسیم: «چوچی/ چوچوکَه» (پستان) و «چوچوکا» (نوک پستان) سانسکریت، «نْچییْسَه» (سینه) سکایی، «جیژی» (پستان) و «چوچو» (پستانک) گیلکی، «جَجَک» (پستان) زازا، «جوجَگ» (پستان) بلوچی، «جیجّی» (پستان) سیستانی، «چوچی» (پستان) هندی، «جوجو» (پستان) راوری، «چیچیک» (پستان) کردی،