ریشهی «*کَت» به معنای «تخت، اورنگ» احتمالا از زبانهای دراویدی به حوزهی زبانهای آریایی وارد شده است. هرچند آیلرس آن را از «گاتو» (گاه، تخت) پارسی باستان مشتق دانسته است.
این بن در زبانهای کهن ایرانی چنین کلماتی را پدید آورده است: «کْهَتْوا» (تخت) و «کْهَتّی» (تابوت) سانسکریت، «کْهَتّا» (تختخواب) پالی،
در زبانهای زندهی ایرانی از این تبار چنین واژگانی را سراغ داریم: «کتوکلفت» و «کتوکول» و «نیمکت» و «کَتگَر» (نجار) پارسی، «کَتّیل» (تختخواب) تامیلی، «کْهات» (تختخواب) هندی،
این واژگان در شعر و ادب پارسی رواج نداشتهاند.