بن هندواروپایی «*me» پیشوند نفی بوده و در زبانهای ایرانی به صورت «*مَ-» باقی مانده که فعل امر را منفی میکند. این پیشوند در زبانهای اروپایی رواج ندارد و تنها در mh (مِه: نه) یونانی باقی مانده، اما در شکلهای گوناگون در زبانهای ایرانی دیده میشود: «ما» اوستایی و سانسکریت و پارسی باستان و خوارزمی، «مَه/ ما» پهلوی و تخاری و شغنی، «مَه» بلخی و تورفانی و پارتی و سکایی و بلوچی و پشتو و پارسی، «می» ارمنی، «مِه» کردی، «مُو» سریکلی.
ترکیبهای مشهور این بن در پارسی امروز عبارت است از «مگر/ مگه» (مَه+ اگر) و «مبادا/ مباد» (مَه + بادا) و «دست مریزاد».