مُرگ[فین]

          ریشه‌ی پیشاهندواروپایی «*(s)mrk/g» به معنای «فین کردن» در هردو شاخه‌ی ایرانی و اروپایی کلماتی معدود را زاده است. در زبان‌های اروپایی از این ریشه چنین واژگانی برخاسته‌اند: smorkati (فین کردن) روسی، smark (ان‌دماغ) و smarkac (فین کردن) لهستانی، smarkati (فین کردن) اسلوونی، smurga (چرک) لتونیایی، smurgas (ان‌دماغ) لیتوانیایی، 

          در زبان‌های ایرانی هم این ریشه به صورت «*مرک/ *مرگ» وجود دارد و این واژگان را زاده است: «مانگ» (خمیازه) پهلوی، «مُرگ» (ان‌دماغ) و احتمالا «مَنگ» (خمیازه) پارسی، 

این واژه در متون شعر و ادب پارسی کاربرد نداشته است.