«مردوک» که نام ایزد بزرگ شهر بابل باستان بوده، یکی از دیرپاترین نامهای خاص در کل تاریخ جوامع انسانی است. چون اهمیت یافتن او به زمان حمورابی در قرن ۱۷ پ.م باز میگردد و این نام تا به امروز به صورت اسم «مردوخ» در میان مردم کردستان باقی مانده است. شکل اصلی این نام 𒀭𒀫𒌓 (مَرْدوک) اکدی بوده که با علامت میخی سومری «دینگیر اَمَر-اوتو» نوشته میشده که یعنی «برهی (𒀫) خورشید (𒌓)» و علامت «دینْگیر» (𒀭) هم در ابتدای آن خوانده نمیشده و شناسهای بوده برای ایزدان.
این نام در شعر و ادب پارسی رواج نداشته و تنها در دوران معاصر اقبال لاهوری آن را دو بار به کار گرفته است:
«گفت مردوخ آدم از یزدان گریخت از کلیسا و حرم نالان گریخت»
و: «بعل و مردوخ و یعوق و نسروفسر رم خن و لات و منات و عسروغسر»