در زبان ترکی قراخانی «قوروت» به معنای «کشک» وجود داشته از ریشهی پیشاترکی «*کوری» به معنای «خشک» گرفته شده است. این واژه در هر دو شکل «قوروت» (کشک) و «قرهقوروت» (سیاهکشک) در زبانهای ایرانی رواج دارد و این شکلها از آن را میشناسیم: құрт (قورْت) قزاقی، курут (قوروت) قرقیزی، «گورْت» ترکمنی، «قورْت» ازبکی،
این واژهها عامیانه و کم کاربرد بوده و در شعر و ادب پارسی به کار گرفته نشده است.