ریشهی این واژه درست معلوم نیست. اما روشن است که از زبانهای خانوادهی لاتینی در شاخهی اروپایی به زبانهای ایرانی راه یافته است. قدیمیترین شکلهای آن عبارتند از furari (دزد، غارتگر) و furicare (دزدی کردن، غارت کردن) لاتین جدید که به این کلمات در زبانهای زندهی اروپایی منتهی شدهاند: fourgon (وسیلهی حمل) و fourgonnette (کالسکهی خرید، ون) فرانسوی، forgon (وسیله حمل) فرانسوی یهودی، фурго́н (فورْگُن: فرغون) روسی، furgonas (فرغون، ون) لیتوانیایی، furgon (فرغون) رومانیایی، furgonista (رانندهی مینیبوس) و furgone (فرغون) ایتالیایی و لهستانی، fourgon (وسیلهی حمل) انگلیسی، furgo (فرغون) کاتالان،
این واژه در زبانهای ایرانی به این شکلها وامگیری شده است: «فرغون» پارسی، фурго́н (فورْگُن) ازبکی و ترکمنی، фургон (فُرگون: فرغون) قزاقی،
«فرغون» در پارسی جدید است و در متون شعر و ادب پارسی به کار گرفته نشده است.