نام شهر شوش که یکی از کهنترین شهرهای کرهی زمین است، از زبان ایلامی آمده و معنای دقیق آن معلوم نیست. این اسم در زبانهای باستانی ایرانی به این شکلها ثبت شده است: 𒀸𒋗𒊺𒂗 (شوشِن) ایلامی کهن، 𒋢𒋢𒌦 (شوشون) ایلامی نو، 𒀸𒋗𒐼𒀭 (شوشَن) و 𒀸𒋗𒐼 (شوشَه) ایلامی هخامنشی، 𐏂𐎢𐏁𐎠 (چوشا) پارسی باستان، שׁוּשָׁן (شوشان) عبری، ܫܘܫ (شوش) سریانی، «شوس» و «سوش» پهلوی،
در زبانهای زندهی ایرانی از این اسم چند نام دیگر برخاستهاند: «شوش» و «شوشتر» و «سوسن» و «سیسنبر» پارسی، «شوشا» (اسم شهر) گرجی،
این نام در زبانهای اروپایی هم به این صورتها وارد شده است: Sousa (سوسا) یونانی، Susa لاتین و انگلیسی و فرانسوی و آلمانی،
این واژه و مشتقهایش در شعر و ادب پارسی نیز رواج داشته است:
فردوسی توسی: «یکی رود بُد پهن در شوشتر که ماهی نکردی برو بر گذر»
عنصری بلخی: «زآنکه تا زلفین او بوییدم و دیدم رخش مغز من تبت شدست و دیدگانم شوشتر»
سنایی غزنوی: «خنده آید مر مرا زآنها که از سیم ربا درگه رفتن کفن از دیبه شُشتر برند»