کلمهی «شادِرْوان» به معنای «چشمه، منبع آب» احتمالا از یکی از زبانهای کهن قفقازی برخاسته و ارتباطی با «شادُروان» به معنای «خیمه» ندارد. این واژه در زبانهای کهن ایرانی به این صورت وجود داشته است: շատրուան (شاتْروآن: شادُروان، چشمه) ارمنی کهن، շատռվան/ շատրվան (شاتْوان/ شاتْرْوَن: چشمه) ارمنی میانه،
در زبانهای زندهی ایرانی این واژه چنین صورتهایی پیدا کرده است: «شاذَرْوان/ شادَرْوان» (چشمه) عربی، შადრევანი (شادرِوانی: چشمه، منبع) گرجی، շատրվան (شاتْرْوَن: شادروان، چشمه) ارمنی، «سادْرِوان/ سِهْدِرِوان» (چشمه) کردی، «شادیرْوان» (چشمه) ترکی، шодурвон (شُدورْوُون: چشمه) پارسی تاجیکی، shatervan (چشمه) آلبانیایی
این واژه در دوران عثمانی از زبان ترکی در زبانهای اروپایی هم راه یافته و به این کلمات منتهی شده است: Suntribani (سونْتریبانی: چشمه) یونانی، sadirvan (چشمه) رومانیایی، šadr̀vān/ šedr̀vān/ šadèrvān (چشمه) صربی-کروآتی،
این واژه در شعر و ادب پارسی رواجی نداشته است.