این نام از себер (سِبِر) گرفته شده که لقب تاتارهای بومی سیبری است و از ترکیب сибэ (سیبِه: مستقر، ریخته بر زمین) و ыр (ییپ: مردم) ساخته شده و روی هم رفته یعنی «مردم پراکنده بر زمین/ بومیان مستقر». این نام بعدتر به محل زندگی این قوم یعنی تقاطع رودهای توبول و ایرتیش داده شد و در قرن ۱۴م. نام دژی در قاشلیق (توبولسک امروزین) بوده است. بعدتر در سال ۱۸۴۱م. وقتی تزارهای روس تبعید مخالفان به شمال قلمروشان را آغاز کردند، به کل این نواحی اطلاق شد. صورتهای دیگر این واژه چنین است: ᠰᠢᠪᠢᠷᠢ (سیبیری) مغولی، Сиби́рь (سیبیریْ) روسی، و siberia در اغلب زبانهای اروپایی
این واژه جدید است و در شعر و ادب پارسی به کار گرفته نشده است، مگر در دوران مشروطه به بعد که نمونههایش را در این بیتها میبینیم:
ایرج میرزا: «تاریخهای همچو لبت شیرین از سیبری بخوانم و منچوری»
عشقی همدانی: «الغرض در مردم از سیبری تا آمریک دایما تعظیم و تکریم است بر آن نام نیک»