تا جایی که از دادههای اسنادی برمیآید، مردم سومر خود را با نامی مجزا و متمایز بازشناسی نمیکردهاند و هویت جمعیشان به دولتشهرهایی مربوط میشده که در آن میزیستهاند. کلمهی رایج برای اشاره به زبان سومری هم 𒅴𒄀 /𒅴𒂠 (اِمِهگیر/ اِمِهگیر) بوده است. مردمی که در این قلمرو ساکن بودن خود را «سرسیاه (𒊕 𒈪: ساکگیگمَه) مینامیدند. این اکدیها بودند که سرزمینی که در جنوب میانرودان قرار داشت را 𒋗𒈨𒊒 (شومِرو) نامیدند. همین کلمه است که در دههی ۱۸۷۰م. در زبان فرانسوی و آلمانی به صورت Sumer وارد شد و همچون نامی عمومی برای فرهنگ و دولتهای مستقر در میانرودان به کار گرفته شد. این واژه در دوران مشروطه به ایران هم وارد شد و با همان دلالت شرقشناسانهی اروپاییاش به کار گرفته شد، اما در متون ادبی و شعر وارد نشده است.