نام منطقهی «سنجار» در شمال میانرودان و نزدیکی نینوا خاستگاهی سومری دارد و در اصل 𒆠𒂗𒄀𒊏 (کیاِنگیرا) بوده که در سومری یعنی «قلمرو سروران ارجمند». این کلمه در زبانهای باستانی ایرانی به این شکلها ثبت شده است: 𒋗𒈨𒊒 (شَنْهار) هیتی، שִׁנְעָר (شِنْعار) عبری، ܫܝܓܪ (شینْگار) سریانی، و در زبانهای نوی ایرانی به صورت «سَنجار/ سَنْجَر» پارسی و «سَنْگال» کردی و «سَنْجار» عربی باقی مانده است. نام «سلطان سنجر» سلجوقی هم بدان خاطر چنین نهاده شده که در این شهر زاده شده است.
نام این شهر در سایر زبانهای کهن به این صورت ثبت شده است: Siggara (سیگّارا) یونانی، (سَنخَر/ سَنهَر/ سَنگَر) مصری،
این نام در شعر و ادب پارسی گهگاه به کار گرفته شده است:
خاقانی شروانی: «سنجر بمرد ویحک سنجار ماند اینک چون بنگری به صورت سنجار بِهْ ز سنجر»
قاآنی شیرازی: « مقیم حضرت او باج خواهد از سنجار گدای درگه او تاج گیرد از سنجر»