خاستگاه این واژه احتمالا پارسی باستان بوده، هرچند ریشهاش به درستی معلوم نیست. چنین مینماید که در زبان پارسی باستان کلمهی «*سَمید/ سَمَد» به معنای «آرد سفید، آرد مرغوب گندم» وجود داشته و از آنجا این واژگان در زبانهای باستانی ایرانی مشتق شدهاند که همگی «آرد سفید، نان گندم لطیف» معنی میدهند: 𒆠𒅔𒆠𒅔𒄯𒄯 (سَمیدو: آرد سفید) و 𒀀𒊏𒄯𒄯 (سَمیدو: خوب آرد کردن) اکدی، סְמִידָא (سَمیدا: نان لطیف، آرد سفید) آرامی، ܣܡܻܝܕܳܐ (سَمیدا: نان لطیف، آرد سفید) سریانی، समीदा / समिता (سَمیدا/ سَمیتا: آرد گندم) سانسکریت،
در پارسی از این ریشه چنین کلماتی زاده شدهاند: «سَمید» (آرد سفید)، «سِمیت» (نان حلقوی لطیف)،
در سایر زبانهای ایرانی از این ریشه چنین کلماتی را میشناسیم: «سَمیذ» (آرد سفید) عربی، «سیمیت» (نوعی نان) ترکی، «سَمِیط/ سَمِیت» عربی،
این واژه به زبانهای دیگر هم وارد شده و بر نان مرغوب سفید دلالت میکند و به این صورتها دیده میشود: simiti (سیمیتی) یونان، simila لاتین، semala آلمانی کهن، acemite اسپانیایی، simit/ semolina انگلیسی، simit رومانیایی، smid/ smida مالتی،
این واژه در شعر و ادب پارسی به کار گرفته نشده است.