وامواژهی «تَتو» که به جای «خالکوبی» در پارسی جدید رواج یافته، کلمهایست که از زبانهای پلینزی مثل «تَتاو» (ضربه زدن) ساموآیی در زبانهای اروپایی وامگیری شده و به تازگی از آنجا به پارسی وارد شده است. با توجه به این که کلمهی بومی دقیق و زیبایی مثل «خالکوبی» از دیرباز برای این مضمون وجود داشته و پیشینهی تاریخی خالکوبی در ایران هم بیش از سایر نقاط دنیاست و به عصر پیشاهخامنشی بازمیگردد، بهتر است این واژه به تدریج با اصل بومیاش یعنی خالکوبی جایگزین شود.