«بمب» نامآواست و قدیمیترین شکلاش bombos (بُومْبُوس) یونانی است به معنای «صدای بلند و پیوسته». همین واژه را در سایر زبانهای اروپایی هم داریم: bombus لاتین، bombe فرانسوی و bomb (۱۵۸۰م.) انگلیسی. در زبان انگلیسی boom (قرن پانزدهم) نیز شکل دیگری از همین کلمه بوده است. همچنین است bombarde (منجنیق؛ قرن چهاردهم) فرانسوی کهن و bombard (منجنیق، توپ؛ اوایل قرن پانزدهم) انگلیسی.
این واژه در دوران مشروطه وارد پارسی شده و کلماتی مثل «بمباران» و «بمبگذاری» و «بمبافکن» بر مبنای آن ساخته شدهاند. در متون ادبی پارسی به کار گرفته نشده، مگر در تاریخهای دوران مشروطه مثل آثار احمد کسروی و ناظمالاسلام کرمانی. در میان شاعران هم تنها معاصران انگشتشماری مثل بهار و علیرضا آذر آن را در شعر به کار گرفتهاند.